Razende Reporter

DEEL 1: Laboratoire van Wim Helsen:
al prutsend de magie tegemoet

Na een uiterst experimentvol optreden met Laura van Dolron vorig jaar, komt Vlaming Wim Helsen in het Laboratoire Artistique sans limite zijn nieuwe voorstelling Er wordt naar u geluisterd uitproberen. Er zit nog geen mop in, maar er is genoeg te lachen.

Er wordt naar u geluisterd.Dat wordt de titel van de nieuwe voorstelling, waarvoor ik in de Roode Bioscoop de komende avonden try-outs ga doen. In die zin is dit laboratoire veel conventioneler dan de vorige voorstelling. Maar het is ook experimenteel, die voorstelling is nog niet af. Ik heb nu zo’n 50 minuten, misschien tegen die tijd wel een uur. Of ik ook echt naar het publiek luister? Nee, maar dat is ook niet de belofte.

Een nieuwe voorstelling is een lichaam dat groeit, en dan al groeiende zijn eigen weg gaat. Het begint met een idee, met tien minuten. Al spelende komen er allemaal mogelijkheden bloot te liggen. Sommige blijven, worden meer deel van de voorstelling. Of het valt om. Nu voel ik heel duidelijk: er moet iets anders gebeuren. Er moet iets uitbreken. Ik moet een andere weg inslaan. Al spelende ervaar ik hoe dat werkt. Misschien wel in de Roode Bioscoop.

Het is heel veel prutsen. Mijn vorige voorstelling Spijtig, Spijtig, spijtig speelde zich af op een wc. En ik wist op een gegeven moment, ik moet de hele avond op die wc blijven. Dat is een grote beperking. Maar het geeft een kader en eigenlijk heel veel vrijheid. Nu heb ik een ander soort beperking, die werkt wat té beperkend. Dat is op dit moment een beetje aan het wringen. Als zo’n beperking ontstaat, kun je dan pas echt dingen verzinnen die je niet zou verzinnen zonder die beperking. Maar het moet wel eerst gaan botsen, zo, verdomme. Dat het hier vastloopt.

Hoe kunnen we profijt halen uit het feit, dat we weten dat we sterven? Dat is het idee waar deze voorstelling mee begon. Er zit nog geen mop in. De hele voorstelling drijft op spanning, op de situatie. Of grappen belangrijk zijn? Kennelijk niet. Maar ze geven wel houvast. Grappig is iets heel erg duidelijks. Maar blijkbaar zitten er nog geen in, dus is het niet belangrijk.

Mensen gaan alleen maar beledigd zijn. Dat was mijn grote angst, toen ik deze voorstelling begon te maken. Het voelde of ik iets deed wat ik niet mocht doen. En dat ze het saai zouden vinden. Maar het tegenovergestelde gebeurde. Bovendien kon ik de eerste keren zelf mijn lachen ook niet in houden. Dat was mij nog nooit overkomen, dat ik zelf in de lach schoot.

Je mag geen verdriet bij andere mensen triggeren. En als er verdriet is, dan moeten we daar met fluwelen handschoentjes mee om gaan. Dat is de angst bij deze voorstelling. Dat ik iets trigger bij mensen. Stel dat jij geen kinderen kan krijgen en je had dat wel gewild, en dat dat moeilijk valt. En dan zeg ik nóg iets dat jij als beledigend ervaart, en je wordt dan vreselijk kwaad, misschien is dat dan wel juist goed. Misschien dat je dat dan nodig hebt op dat moment. Het is niet echt om de ander te doen. Het is niet om de ander te ontzien. Maar ik ben bang voor de ongemakkelijkheid die ontstaat. Het moet gezellig zijn. Al die dingen. Terwijl al die ongemakkelijkheid, al dat verdriet, al die kwaadheid die er is, als die kan bestaan is de gezelligheid ook veel toffer. 

Klik hier voor DEEL 2 van het interview
door Tirza de Fockert