Razende Reporter

DEEL 2: Laboratoire van Wim Helsen:
al prutsend de magie tegemoet

DEEL 2

Ik hoop dat de mensen ontroerd geraken. Dat ze heel stil worden. Maar dat ze ook heel, heel hard moet lachen. Die twee houden veel verband met elkaar. En dat er iets van magie ontstaat. Magie, daar zijn veel verschillende vormen van. Maar het belangrijkste is, dat we zo alles beleven. Dat alles zo zindert van leven.

Recepten om bij die magie te komen zijn er natuurlijk niet. Dan kunnen dingen ook echt mislukken. Ik ben daar bang voor, maar ik vind het niet echt verschrikkelijk. Als ik ervoor kan kiezen mensen niet teleur te stellen, dan doe ik dat liever niet. Maar ik weet wel dat ik gebieden moet bewandelen waarin het kan gebeuren, en dat het op dat moment pijnlijk gaat worden. Dan moet ik dat maar laten bestaan en maar weer verder door het leven.

Eén keer heb ik mensen bewust op het podium teleurgesteld. Ik dacht: het is goed voor mij om dat eens heel duidelijk te ervaren. Zo van, ik heb de mensen teleurgesteld, en nu kan ik me daarover schamen. Ik vertelde op het podium wat het plan was. Het duurde niet lang, 4 à 5 minuten. Aanvankelijk werd er  nog gelachen, maar op den duur niet meer. Toen ging ik af, en had ik dus mensen teleurgesteld. Ik kon me eens goed gaan schamen. Maar achteraf kwamen er dan mensen naar mij toe om te zeggen: 'dank u wel, eindelijk gebeurde er iets.' Zij vonden het spannend, authentiek. Die mensen waren er blij mee. Die waren níet teleurgesteld. Snap je? En zodra zij dat komen zeggen, ben ik daar blij om.

Uiteindelijk hoop ik dat we de zaal lichter en helderder verlaten dan dat we haar zijn binnengekomen. Om dat te laten gebeuren moet er tijdens een voorstelling ook zwaarte zijn, en kronkeligheid. Ik ervaar zelf ballast om vrij en vrolijk en licht te leven. Die ballast als ballast te kijk zetten, dat helpt al. Door deze zichtbaar te maken, belachelijk te maken. Als lachwekkend op te voeren. Dat helpt om weer een beetje meer verzoend te zijn met het leven. Daar streef ik naar. Onze ballast voelbaar te maken, op een manier die ons lichter maakt. En dan lost het op en dan is het er niet meer.

Interview met Wim Helsen door Tirza de Fockert

Terug naar DEEL 1