Razende Reporter

Deel 1: Laboratoire van Henk Hofstede - niet meer alleen de man met het liedje

Al ruim veertig jaar is hij de frontman van de Nits, en songwriter van talloze andere grootheden van de Nederlandstalige muziek. Met Bleekwater won hij ooit de prijs voor het meest jaloersmakende lied. In zijn Laboratoire Artistique Sans Limite gaat hij op zoek naar de balans tussen beeld, muziek en tekst. In die volgorde.

In dit Laboratoire zal het draaien om het videowerk, dat ik al decennialang maak. Ik ben al heel lang degene die het beeld verzorgd voor de Nits. In eerste instantie waren dat videoclips. Later is dat ook toneelbeeld geworden, vormgeving. Dat videomateriaal ga ik in de Roode Bioscoop dan tonen. En daar liedjes bij spelen.

Ik heb een opstelling verzonnen die iets dwingender is. Aan weerszijden wordt geprojecteerd – aan de lange kant. Mensen zitten daartegenover, en er is een middenpad. Je kunt naar elkaar kijken, naar je lotgenoten. Zoals in sommige treinen, of metro’s. Het scherm zit daarboven, en ik zweef daar zo’n beetje tussen.

In 1992 heb ik een film gemaakt over Leonard Cohen, over zijn Griekse huis in Hydra. Samen met de Finse filmmaker Seppo Pietikäinen. Ik wil een stukje van die film laten zien en het nummer spelen dat daar over gaat. Seppo, mijn gast, wil ik laten vertellen over zijn vriendschap met Leonard, en de uitnodiging om zijn huis te bekijken. We hebben dat al vaker gedaan samen. Maar toen leefde Leonard nog. Nu is het eigenlijk nog iets betekenisvoller.

De interactie tussen geluid en beeld, daar wil ik nieuwe vormen voor vinden. Ze in een ander gebied brengen dan bijvoorbeeld een installatie in een museum. Dat vind ik soms heel formeel. In het EYE heb ik een aantal keren gezien hoe het ook kan. Met grote schermen in de ruimte, waar je doorheen kunt lopen. Als je het mooi vindt, blijf je heel lang, en anders ga je weer door naar het volgende beeld. Ik herinner me een grote installatie. Chinese beelden, van Sjanghai, maar ook van vissers die bijna verdronken in zee. Een enorme combi van zes schermen die het hele verhaal vertelden. Zelf kon je de montage van het verhaal maken. Lopend, stilstaand. Daar houd ik heel erg van. Je bent zelf in beweging. Volgt je eigen gevoeligheid.

Lees hier deel 2 van het interview
door Tirza de Fockert