Razende Reporter

Deel 2: Laboratoire van Henk Hofstede - niet meer alleen de man met het liedje

De stijfheid van een museum, de beslotenheid van een theater. De vorm van een voorstelling. Tussen al die gedachten hink ik. Daartussen zit een interessant gebied om te ontdekken. Het heeft ook geen verhaal. Het enige verhaal is, dat het filmpjes zijn die ik in de loop der jaren heb gemaakt en nog steeds maak. En daar zal ik ook af en toe iets over kunnen vertellen. Dat ga ik denk ik wel doen. Maar ik weet nog niet hoeveel ik moet doseren. Geen idee. Heel spannend. De eerste dag kan heel anders zijn dan de tweede. Dat is ook wel het voordeel van een videoprojectie. Dat je kan schuiven. Dat je de volgorde van het programma kan veranderen. Langzamerhand zal er toch een verhaal tevoorschijn komen.

De muziek zal voor de verandering dienend zijn aan het beeld. Maar ik ben er nog niet helemaal over uit hoe ik moet doseren. Of ik nu de hele tijd muziek moet maken. Of dat ik zo af en toe even niets doe. Niets toevoeg, of alleen iets aan het beeld toevoeg. Geluidseffecten. Dat ik meer herausmacher ben dan een singer-songwriter met beeld. Dat zou ik zelf ideaal vinden. Niet de hele tijd de man met de gitaar en een liedje.

Hoe beeld bij muziek ontstaat? Proberen. Trial and error. Net als andersom, wanneer je filmmuziek maakt. Vaak zie je pas in de montage of iets werkt of niet. Hoe geluid en beeld met elkaar werken, dat zijn soms hele andere wetten. Die kun je van tevoren nooit bedenken. Dat geldt ook voor de liedjes die ik uitzoek voor deze shows. Ik heb geen idee of het werkt. Soms werkt het helemaal niet. Dat vind ik dan heel erg.

Ik zit nooit in de zaal als ik zelf speel. Ik zie dus nooit het hele beeld. Hoe werkt dat nou? Wat gebeurt er met je? Als luisteraar, als kijker. Tijdens optredens met de Nits gebruiken we ook veel beeld, maar ik krijg daar weinig van mee. Soms vind ik het verwarrend. Video bij optredens. Soms is het overdone. Dan krijg je zoveel visuele informatie dat je de weg naar de muziek helemaal verliest. Het is een moeilijke balans.

Het laboratorium is voor mij geslaagd, als sommige combinaties sluiten. Als ze wel een effect hebben. Dat zal bij ieder mens anders zijn. Misschien dat sommige mensen naar een beeld zitten te kijken en denken ‘geef mij maar die liedjes.’ Dat kan ook. Dat is hun goed recht ook. Maar ik probeer daarin een soort evenwicht te vinden. Het is een zoektocht. Een laboratorium. Het laat me die proeven doen. Natuurlijk is dat heel spannend! En misschien dat het allemaal te veel is ook. Dat mensen zeggen: ‘Kom op, Henk, ga nou gewoon achter die piano of die gitaar zitten en speel je liedje.’

< terug naar deel 1 van het interview
door Tirza de Fockert